Niezłe, a ile by pan chciał, za same ramy?

Pisałem o niej wiele razy, w różnych miejscach, ale jak każdemu wiadomo – piszę chujowo, dlatego nikt mnie nie rozumie. Przecież w pisaniu, nie chodzi o to, by ktoś mnie zrozumiał, bo w większości piszę dla siebie, chwytam myśli, zapisuję, by nie uleciały. Myśl, którą rozwinę tym razem, dręczy mnie już od jakiegoś czasu. Chodzi za mną jak zakochana kobieta, patrzy głęboko w oczy przy każdej okazji. Gdzie się nie udam – tam ją widzę, tę myśl przewrotną. Nie da mi spokoju, gdy nie przeleję jej na wirtualny papier. Chciałbym tu opisać pewne zjawisko, jakie miało miejsce na naszych forach. Najpierw, chciałbym się przyznać do tego, że nigdy nie oczekiwałem uwielbienia ze strony płci przeciwnej w sieci. Nie rajcuje mnie uganianie się za moim nickiem, o czym moi „znajomi” wiedzą doskonale. Ja po prostu lubię pogadać, powygłupiać się. Jeśli ktoś uważa inaczej, to jego osobista sprawa.

Na nasze fora zaglądały różne indywidua, i wielkie persony, zaglądali także zwyczajni ludzie, chcący tak jak ja, odrobinę się w sieci rozerwać. Pisali tam Konfraterianie, pisali Procesowi, pisali Hunterowaci, pisali ci z Olimpu, zaglądali nowi i starzy odnowieni. W pewnym momencie pojawił się leszczyk. Jako że w sieci piszą głównie kobiety, natychmiast żeńska część bywalców, „rzuciła” się na świeże mięso. Po pewnym czasie, mięso to, okazało się całkiem nadgnite, aczkolwiek bardzo zdziecinniałe, o czym także wielokrotnie pisałem. Gdy zamknąłem forum i wpuszczałem tam tylko tych, którzy przejawili taką chęć, Proces otworzył forum ukryte. Wpuścił tam leszczyka, nie – jak zdawało się niektórym wybitnym paniom – z powodu jego wybitnej inteligencji, o której notorycznie wrzeszczał, a z powodu zadziorności, żeby się coś działo. Leszczyk, próbował skompromitować kilka naszych koleżanek, zanim zamknięto Zawróconych. Z własnych źródeł wiem, że częściowo pisał tam prawdę o nich, podając ją w sposób haniebny. Widzieli to wszyscy. Kto śmiał się przeciwstawić, choćby jednym nieśmiałym słowem owemu leszczykowi, natychmiast został oblany wiadrem pomyj. Nie bacząc na to, że nasze Panie znały nas, wiedziały, że w pewnym sensie jesteśmy „sprawdzeni”, po kolei próbowały pozyskać leszczyka dla siebie. Ten, rozpływał się w tanich komplementach. Panie rzucały się do gardła każdemu, kto śmiał opluć leszczyka. A leszczyk szalał na forum zamkniętym, odławiał mailami każdą, która na to pozwoliła, mamił „pięknymi” słówkami, zbierał informacje, które potem wywalał do wiadomości wszystkich, po jednym słówku, które taka Pani rzuciła, a które nie spodobało się leszczykowi. Oczywiście ów leszczyk, cały czas usiłował „zabić” swoich „wirtualnych przeciwników”, jakim i ja miałem szczęście zostać, po opublikowaniu niepochlebnego listu o nim na forum. Panie i to te, które uważane były powszechnie i przez siebie, za wybitnie inteligentne, nie bacząc na żadne zakamuflowane i odkryte ostrzeżenia – uganiały się bez umiaru za leszczykiem, który rwał co popadnie. Były wśród nich: figurantki mensy mieszkające w Londynie, wielkie malarskie inteligencje feministyczne, uczciwe kobiety stanowiące ciała pedagogiczne, niszowe poważne systemy obronne i wiele, wiele innych, które dały się omotać zwykłemu śmieciowi. Należy się ode mnie leszczykowi odrobina uznania, że zachowując się tak, jak miał to we zwyczaju, kompromitując każdą z tych Wielkich Sławnych Pań, potrafił mamić je jak Rasputin. Najwyraźniej, ten starszy, złośliwy człowieczek miał w sobie to COŚ, za czym wielkie tego świata uganiały się pomimo wszystko. Przyszedł czas, gdy fora pozdychały, albo zostały zamknięte. W końcu otworzyłem dla wszystkich swoje forum. Natychmiast pojawił się tam leszczyk, a za nim, część Wielkich i Sławnych Kobiet Wirtualu, tych, które jeszcze tu zostały. I co widzimy? Ja widzę, że paradują zalotnie w tańcu godowym, Damy, które zostały przez leszczyka onegdaj skompromitowane wirtualnie. Damy, którym urągał, wyzywał, pluł w piękne twarze swoim gównem. No cóż, niezbadane są kobiece preferencje seksualne. Wiadomym jest jednak, że na końcu tęczy znajduje się garniec ze złotem, którego nie pilnuje jednak książę z bajki, a złośliwy i mściwy gnom. Paniom, które mnie zdumiały, by nie rzec: zażenowały, niniejszym życzę wszystkiego najlepszego.